deschooling.classroom(o^o)

Icon

collective self-education in the arts and culture…

BLOG RESSUME: A Tour through Final Works of Self-organized Groups of Deschooling Classroom

Diskusija „Teorija-umetnička praksa-aktivizam, no rx kako napraviti jedinstven kulturni front?“ upriličena je nekon projekcije filma „Kulturni radnik/ca 3 u 1“ a učesnici u razgovoru: Tomislav Medak, buy Vida Knežević, Marko Miletić i Ana Vujanović jesu i ličnosti kojima se ovaj film bavi. Moderator diskusije Vladimir Jerić, tako je bio inspirisan da razgovor otvori šarmantnim uvodom:  „Razgovaraćemo sa vašim omiljenim junacima iz filma, čiju ste predpremijeru imali prilike da vidite, a koji je nagrađen Oskarom nezavisne scene.“ … Nakon toga, iz programa regionalnog susreta pročitao je pun naziv diskusije i primetio da jedna reč u njemu privlači naročitu pažnju. To je reč front, a Vladimir Jerić zapitao se kako se ona pojavila. „Prvo smo bili individue, zainteresovane za razne stvari“, kazao je, „Zatim smo krenuli njima da se bavimo, pa smo se udružili u neke grupe i nevladine organizacije. Sredina dvehiljaditih bila je obeležena pojmom umrežavanja i naše grupe su se uvezale u različite mreže. Ali, sada na stolu imamo najnoviji izraz: front. Zanima me šta taj izraz ustvari znači?“

Za reč se prva javila Ana Vujanović, kao urednica susreta i autorka naslova diskusije. Primetila je kako je rekonstrukcija koju je Vladimir Jerić izneo relativno tačna, ali je dodala i da mreže predstavljaju formalna, funkcionalna udruživanja. „Ne bih rekla da stvar ide od mreže ka frontu, već zapravo od platforme ka frontu.  Mislim da se termin front odnosi na vrste taktičkih povezivanja sa entitetima s kojim ne delimo nužno sve. Prepoznajemo neke političke interese i identifikujemo se sa njima na antropološki način.“, kazala je. Podsetila je okupljene na film „Kulturni radnik/ca 3 u 1“ i na to da se takva vrsta povezivanja, u filmu vidi na primeru zagrebačke scene. Navela je da u Beogradu postoje takve tendencije, ali da nikada nisu bile jasno i potpuno artikulisane. „Referenca mi je Druga scena, koja je trebalo da bude mreža, pa platforma, pa je sada plenum. Nama, na beogradskoj sceni, nedostaje neka vrsta decidiranosti, iz koje bi proizašla hrabrost i odlučnost da se nešto zahteva, na način koji prevazilazi kontekst koji je prljav i korumpiran.  Za mene, front znači prelazak sa reaktivnosti na proaktivnost. Mi smo obično u defanzivi, a došlo je vreme kada bi trebalo da se dogovorimo oko minimalnih političkih koncenzusa i da počnemo da delujemo proaktivno.

Pošto je u svom izlaganju pomenula zagrebačku scenu, Vladimir Jerić daje reč Tomislavu Medaku, kao akteru te scene. Pre početka svog izlaganja, Medak napominje okupljenima kako u diskusiji učestvuje kao aktivista incijative „Pravo na grad“, umesto Teodra Celakovskog, koji je iz zdravstvenih razloga bio prinuđen da otkaže učešće u regionalnom susretu.

„Meni se čini da je stvaranje fronta aspekt delovanja kojim se iz kultute izlazi u šire društvene sfere. U inicijativi Pravo na grad, front se formirao oko teme društvene pravde. Rad ili suradnja aktera nezavisne kulturne scene ovde su bile usmjerene prema strukturalnim uvjetovanjima. Ona su se ticala društvenog procesa privatizacije dobara koja su mogla pripasti i u javnu sferu. Tu se strvorila kohezija u kojoj se učinilo da nezavisna kulturna scena može da istupi u neke sfere koje se ne tiču samo egzistencije te scene. Inače, kulturna scena je i prošlih godina tražila alijanse u nekim područjima koja su joj bliža, kao što je sektor rada sa omladinom, ili dalja poput sektora nauke, ekologije ili među sindikatima. Ovaj iskorak u društveno proizašao je iz preokupacije nedostupnošću prostora za rad.  Svakoj organizaciji treba prostor za rad pa su počele da se grade alijanse povodom zaštite dobara javnog sektora, i radnici iz različitih sfera, međusobno su podržavali jedni druge u borbama za prostor.  Ovaj tip delovanja je zadiranje u tuđi prostor ekonomske i političke moći i utoliko je pitanje te borbe nešto što sa strane kulture uvek ovisi o stvaranju alijansi sa drugima u društvu.“

Vladimir Jerić je napomenuo kako front podrazumeva heterogenost. „U slučaju rata, svi idu na front, nezavisno od toga šta o tome misle, jer su svi ugroženi od zajedničkog neprijatelja. Šta je bio taj neprijatelj u slučaju Zagreba?“, pitao je.

Na ovo pitanje, Tom Medak je kazao kako izriče zadršku prema terminu front. „Ne mislim da je neprijatelj bio jasno definisan .Pozicije aktera su bitno drugačije, alijanse su taktičke a ne principijalne i nisam siguran da postiji jedinstvo koje front implicira.“  Rekao je da ipak postoji vrsta kohezije na nezavisnoj sceni i da je do nje došlo jer su delovali strukturalno, a ne partikularno, za interes jednog ili dvoje. „To je bila teška stvar za iskomunicirati“, kazao je, „Jer kada dođete kod onih koji donose političke odluke i predložite da napuštenu fabriku daju umetnicima, oni će vas odmah pitati iz koje ste organizacije. Vi zatim kažete da vam ne treba prostor za rad vaše organizacije, već da želite da se donese kulturna politika, i tu nastupa kratki spoj.“

Vladimir Jerić upitao je učesnike ko se nalazi sa druge strane fronta, pa zaključio da se nezavisna scena najčešće sukobljava sa državom samom. „Nezavisna scena sa oba oka posmatra državu, od nje traži apsolutno sve. Država će uvek biti kriva za sve probleme nezavisne scene, i tako se država nekako jednači sa čitavim društvom, i ako su države postale aparati koji ni na koji način ne frejmuju društvo u celini.“

Nakon ove konstatacije Vladimira Jerića, u diskusiju su se uključili i članovi Kontekst koletiva, Marko Miletić i Vida Knežević.

Marko Miletić je kazao:„ Pitanje kulturnog fronta ono je što mi, iz pozicije aktera nezavisne scene,  para uši. Na ovoj sceni, organizacije i mreže nisu uspele da iskomuniciraju ni osnovna pitanja infrastrukture ili fondova, pa se postavlja pitanje da li uopšte vredi stvarati front kulturne scene ili je bolje stvarati širi društveni front sa studentima, sindikatima i radnicima.“

Vida Knežević je dodala: „Mi delujemo u okviru Druge scene, u okviru mreže NKSS,  ali kroz naše programe pokušavamo da polje delovanja otvorimo i za druge grupe. Čini nam se da kroz takvo iskustvo dolazimo do problema organizovanja unutar nezavisne scene, jer na njoj ne postoji ni trunka solidarnosti na kojoj bi bila naznaka pravljenja šireg kultutnog fronta. Manjak je pokušaja da se samoreflektuje pozicija u kojoj se svi nalazimo, pozicija prekarnog radnika koji funkcioniše u neizvesnim uslovima, i ogromna je podela između nezavisnog i javnog, državnog, institucionalizovanog…. Ta stalna podela zamagljuje to da i jedni i drugu imaju iste probleme i to dovodi do nemogućnosti za razvijanje veće, duže, solidarne akcije.“

Na pitanje o tome da li žele da govore o poslednjim sukobima sa institucijom, Vida Knežević i Marko Miletić objasnili su da je Kontekst kolektiv u prethodnih šest meseci radio u prostoru mesne zajednice na opštini Novi Beograd. Taj prostor delili su sa još dve organizacije koje sebe prepoznaju kao aktere na nezavisnoj sceni. I pored toga što dele prostor i u njemu imaju ista prava, njihove tri organozacije nisu se ponašale jedinstveno kada im je od opštine Novi Beograd stigao ankes ugovora koji podrazumeva gubitak prava koja su do sada imali. u ugovoru traži od nas da potpuno birokratizujemo našu situavciju, da na nedeljnom i mesečnom nivou dajemo izveštaj o našem radu a program možemo da realizujemo samo ukoliko od opštine dobijemo povratnu informaciju da to možemo, a ako ne, sve se odlaže.

Samo na afirmativan način možemo da govorimo o opštini ili oni imaju apsolutno pravo da jednostarno raskinu ugovor. „U tom ugovoru od nas se na najbrutalniji način traži da potpuno birokratizujemo svoju situaciju,  da na nedeljnom i mesečnom nivou dostavljamo izveštaje o svom radu, kao i da programe možemo da realizujemo samo ukoliko od opštine dobijemo povratnu informaciju da nam je to dozvoljeno. Ako takva informacija ne stigne, naš progtam se se odlaže. U ugovoru je takođe pisalo i da o opštini možemo da govorimo samo na afirmativan način, kao i da oni imaju apsolutno pravo da jednostarno raskinu ugovor.“ … Objasnivši ovu situaciju, Vida Knežević je dodala da su pozvani u opštinu samo da taj ugovor potpišu i da im je zabranjeno da ga iznose iz kancelarije.  Kada su zahtevali da preegovaraju o uslovima ugovora, odbijeni su ali im je rečeno i kako su dve organizacije sa kojima dele prostor, iste ugovore već potpisale.

Učesnicima u regionalnom susretu, Knežević i Miletić objasnili su da takav ugovor neće potpisati jer ne žele da legitimizuju „nenormalnu poziciju koja se demostrira od strane opštine, koja matrice cenziure i autocenzure  postavlja na najeksplicitniji način, kakav na formalnom nivou ne postoji čak ni u institucijama.“ Pošto su o ovome govborili nešto duže, Vida Knežević je postavila pitanje: „O kom frontu onda govorimo kada se naše razjedinjene pozicije vide i u ovako malom kontekstu?“

Ana Vujanović se tada vratila na prvo pitanje Vladimira Jerića i genezu naslova diskusije. „Mislim da u Beogradu postoje pokušaji pravljenja društvenog fronta iz kulture, pre nego što postoji konsenzus unutar kulture same.“, kazala je i dodala da pre formiranja šireg fronta, akteri kulturne scene moraju prvo da razreše svoje unutarnje probleme. „Možda“, kazala je, „Možda bi mogli da postignemo minimalni koncenzus oko toga da se unutar društva, kultura i umetnost moraju trertirati kao javno dobro. Javno dobro, odnosno prostor u javnoj sferi gde ćemo moći da kritički reflektujemo društvo, razmišljamo o njegovoj boljoj budućnosti, ili makar samo fantaziramo o svemu tome. Ne mogu da se složim s tim da se država gleda jednoznačno“, dodala je i zaključila: „Država je danas agencija kapitala, ona štiti privatno i zbog toga imamo toliko problema s tim što umetnost i kulturu definišemo kao javno dobro. Trebalo bi da pretendujemo na to da ovo osvojimo, ili da makar počnemo da pregovaramo o tome.“

Na repliku Ane Vujanović, Vladimir Jerić je dodao kako alijansa države i kapitala jedna od definicija fašizma u Italiji. Za reč se zatim javio Tomislav Medak koji je kazao da zagrebačko iskustvo sa Pravom na grad, pokazuje da su donosioci političkih odluka bili vrlo neprijatno iznenađeni saznanjem da unutar društvenog polja postoji skupina koja izražajnim sredstvima vlada podjednako dobro kao i najveći PR eksperti koje političari angažuju: „Ta moć se ne da instutucionalizirati, ali ona ne nestaje samo tako, jer čim ste vi akter u nekoj temi, mediji će zvati vas da komentrirate tu temu, njihova pozicija je takva da im treba antagonizam, bar kada nisu u potpuno kontrolisanoj poziciji.  Što se kontrole medija tiče, naravno, ona je uvek tu i nije samo politička nego i ekonomska. Bitna situacija u svemu tome je borba za javno mnjenje. To je dogovor na pitanje gde deluješ u političkom polju i kako stičeš moć delanja. Svako toliko potreban ti je neki ekces.“, savetovao je, „Biti stalno u prostoru legalnog – ok, institucije i civilnost delovanja otvaraju prostor do neke mjere,  ali moćnici kroz institucije i kroz medije ne igraju fer… Zato  mislim da postoji bitna dimenzija u povremenom ekcesu,  koji treba izvesti u pravom trenutku.“

Okupljeni su ideju saslušali sa velikim interesovanjem.

„Oko Prava na grad“, rekao je Medak, „ Nama je ilegalno delovanje bitno pomoglo stvar i čovek treba biti spreman na ilegalno delovanje u datim okolnostima. To ne znači da treba biti spreman na ilegalno delovanje u svim okolnostima, jer ono može i potkopati legitimitet koji ti daju šire mase. Ipak, povremeno neki tip ilegalnog delovanja može doneti prekoret unutar neke situacije u društvenoj borbi.

Sve te dobivene bitle su kratkotrajno dobivene bitke. Boj ne prestaje, ne zato što nama ponestaje snage nego zato što je kapitalni interes je dovoljno uporan. On će se vratiti nakon dve i nakon četiri godine i on će realizirati što je naumio.“ , prmetio je.

Vladimir Jerić je potom upitao članove Kontekst kolektiva o tome da li su spremni na neki vid ilegalne borbe. I pre nego što su odgovorili, nekoliko ljudi iz publike dobacilo je: „I ako jeste, nemojte to da nam kažete.“

Marko Miletić zatim je rekao kako za svoj dolazak u mesnu zajednicu na Novom Beogradu, galerija Kontekst takođe može da zahvali malom ekcesu. Kako su na ekcesni način izgubili mesto u Opštini Stari Grad, kasnije: UK Parobrod, zahvaljujući Drugoj sceni uspeli su da ispregovaraju za mesto na Novom Beogradu. Na taj način oni su profitrali, ali „država i partokratija nam sada vraća“, rekao je Miletić i doddao da su akteri koji u oba slučaja predstavljaju državu, iz iste političke partije.

Vida Knežević kazala je da ne žele da se bore ilegalnim metodama. „Želimo da intervenišemo u kontekst legalnog, javnog i da ga menjamo. Slažem se s tim da državi treba ispostaviti kulturnu politiku koja će nam svima omogućiti da dođemo do prostora… To je politika koja bi tražila jasnu proceduru od lokalnog do državnog nivoa,  pa onda  umetnik ili kulturni radnik ne bi nikad dobio takav ugovor… Ne postoji nikakva prvedura, svako rešava problem za sebe, treba nam front da bi uspostavili zakon.“, rekla je.

Ana Vujanović iznela je svoj stav o legitimisanju ilegalnih metoda. „Legalne metode su nemoguće jer vlada partokratija. Ona podrazumeva netransparetne procedure i korumnpiran sistem. S druige strane, za da bi se sprovodile ilegalne akcije, zaista je poitrebno konstituisanje frona, jer ćeš u suprotnom biti shvaćen samo kao mali prekršilac zakona, koga su policajci oterali. Da se to ne bi dogodilo, potreban je fron i javna sfera. Mi nemamo nikakvu moć u društvu, a jedina koju bismo možda mogli da ostvarimo bila bi ukoliko bismo konstituisali javnu sferu.“

Vida Knežević je izrazila svoje slaganje sa Anom Vujanović i dodala kako bi u ovom trenutku bilo najlakše okrenuti se ilegalnim metodama, ali da je mnogo veći i važniji ulog pokušaj  „bušenja zida u otvaranju javnog prostora“ . Primetila je da nezavisna scena u toj akciji odlazi jedan korak napred, pa dva nazad i zapitala se zbog čega je to tako. „Sistemu najviše ide na ruku ukoliko otvaramo marginalizovane ptrostore i prakse. To su stvari kojima oni ne moraju da se bave, a odgovaraju im jer pospešuju protok kapitala, u smislu produkcije sadržaja, realizacije programa i drugog.“

Vladimir Jerić potom je postavio pitanje o institucijama, nakon što je okupljenima pročitao jednu od definicija ovog pojma. Prema toj definiciji, istitucija je društvena alatka koja služi redukciji izbora. „Što efektnije se izbori redukuju, to bolje svoje resurse možemo da lociramo na onih nekoliko izbora koje treba da napravimo. Sve velike odluke koje karakterišu instituciju su unapred donešene. Ako bi taj front bio institucija, šta mislite koje su odluke i principi koji bi bili neupitni? Šta je to što taj front čini čvrstim?“

Na pitanje je odgovorila Ana Vujanović izrazivši svoju skeptičnost prema tome da je nužno institucionalizovati sve što se radi.  „Institucionalizacija je zamka, a front može da bude fleskibilan, da se izbori za javno dobrio i da to bude njegov jedini cilj.“

Tom Medak kazao je da je za izgradnju fronta bitno definisati poziciju anagonizma, i zahtev koji nije marginalizovan i zanemarljiv.

Diskusija je trajala još trideset minuta a u nju su se sa svojim zapažanjima uključili Marina Gržinić, Nebojša Milekić i Dubravka Sekulić.
Sharp thougts je format javne debate, side effects
osimšljen tako da razjasni značenje pojmova oko kojih postoje dileme. Diskusiju vodi dvoje učesnika, s unapred pripremljenim, jasnim i preciznim tezama. Pošto ih iznesu u tri kruga izlaganja, učesnici pozivaju i publiku, da se uključi sa svojim pitanjima. Debata traje oko 45 minuta. Ovaj format diskusije osmislila je Ana Vujanović, a na Raškolovanom znanju, isproban je u toku prve letnje škole na Ohridu.

Sharp thougts s pitanjem: Da li nezavisnoj sceni trebaju strategije ili taktike?, vodile su Marijana Cvetković i Jelena Vesić.

U prvoj replici, Marijana Cvetković dala je kratki uvod o razvoju onoga što danas označavamo kao nezavisnu scenu. Govorila je o međusobnom povezivanju alternativnih, umetničkih praksi na prostoru bivše Jugoslavije i antiratnim akcijama koje su ove grupe sprovodile tokom devedesetih godina, u kontekstu bujanja nacionalnih država i nacionalističkih sistema. Nakon toga, govorila je o tome kako su novoformirane nacionalne države iskusile prodor „turbo-kapitalizma“ i tako definisala uslove u kojim funkcionišu nezavisne kulturno-umetničke scene.

Kao prvu važnu strategiju ovih scena, prepoznala je odluku da se njihovi akteri udruže u različite vrste mreža, platformi, kolektiva i plenuma. Kao primere navela je Asocijaciju iz Ljubljane, mrežu Clubture, Nomad dance akademy, Nezavisnu kulturnu scenu Srbije i Drugu scenu, koja je nedavno reorganizovana u formu plenuma. Odluke o udruživanju, za Marijanu Cvetković biloe su strategija opredeljivanja za rad, znanje i udruživanje resursa. „Svim akterima bilo je jasno da ukoliko ostanu da svije umetničke prakse realizuju van konteksta kulturne politike, neće imati dovoljno mogućnosti da ih učine vidljivim“, navela je.

Kao drugu strategiju, izdvojila je strategiju javnog zagovaranja, nastalu iz potrebe da se promene prakse lobiranja, partokratskog i „burazersko-kumskog“ odlučivanja, odomaćene u našim društvima. Navela je da ova strategija predstavlja emancipatorski koncept, koji je potekao upravo sa nezavisne scene.

Kao treću strategiju izdvojila je strategiju samoobrazovanja, navodeći da ova stretgija istovremeno razvija znanje ali i problematizuje njegovu klasifikaciju jer utiče na prpcese vezane za tržište i kapital. Strategiju samoobrazovanja prepoznala je kao značajnu i zato što predstavlja kontrabalans čudnim, obrazovnim praksama koje su se uspostavile na umetničkim univerzitetima, a kako jednu od takvih navela je pojavu „doktoranata u oblasti umetnosti“, izrazivši svoju skeptičnost prema relevantnosti diploma stečenih u ovoj oblasti.

Jelena Vesić odgovorila joj je da kao strategiju prepoznaje delovanje aktera scene u pravcu kulturnih politika. Navela je da onaj ko proizvodi sadržaj (u ovom slučaju: kulturni ili umetnički) brine o okviru produkcije i trudi se da ga menja…. Definisala je kako se nezavisnost  scene odnosi pre svega na državni aparat i zaključila da u odnosu na „kumsko-burazersko“ odlučivanje koje se praktikuje u državnim institucijama kulture, nezavisna scena pokušava da svoje poslovanje postavi u transparentniji okvir.  Skrenula je pažnju na činjenicu da termini strategija i taktika, podrazumevaju set manevara i da je interesantno to što su preuzeti iz militarističkog rečnika.  Navela je da strategija podrazumeva akciju koja treba da traje, i da pred sebe postavi dugogodišnji cilj. Taktičkim delovanjem nazvala je delovanje u okolnostima koje su „ovde i sada“, ali je zatim postavila i svokje ključno pitanje: u odnosu na šta je nezavisna, scena koju označavamo kao nezavisnu? „Sam termin nezavisnost pledira na neku vrstu automije, ali ako smo definisali da ga nezavisna scena ima u odnosu na državni aparat, pitanje je koji aparat kulture određuje naše mišljenje? Da li je on državni ili super –državni aparat?“, pitala je i zatim pojasnila, „Konkretno: da li je to aparat Evropske unije?“ … Nakon što je postavila ovo pitanje, Jelena Vesić iznela je tezu da nezavisna scena čak ni politički nije nezavisna od tog super-državnog aparata. Navela je da EU želi sektor dinamičnih radnika i radnica u kulturi, jer su ekonomični i sposbni da smanje troškove rada masovnih i glomaznih kulturnih institucija. „Dok otvaramo put u smeru nezavisnosti, zapravo srljamo u ralje zavisnosti“, kazala je.

Marijana Cvetković je nezavisnost scene, pokušala da definiše kao želju da se bude nezavisan, a ovu želju objasnila je zamajcem koji akteri ove scene dobijaju iz umetnosti i kulture. Baveći se različitim i autorskim estetikama i praksama, radnici u kulturi imaju potrebu da budu prepoznati kao nezavisni.

To je specifičnost kulture, kao sektora u kom rade. „Kultura“, kazala je Cvetković, „Nikada ne može biti servis za sprovođenje odluka Evropske unije“. Navela je organizacije koje rade u oblasti zaštite ljudskih prava ili životne sredine i uporedila ih sa NVO organizacijama koje se bave umetnošću i kulturom, pa je izvela tezu o tome da se nezavisnost umetničke scene mogo pre odnosi na umetničku želju da se bude nezavisan, nego na faktičku nezavisnost od fondova ili tržišta.

Jelena Vesić je preformulisala ovu tezu, kazavši da je nezavisnost zapravo cilj ove scene, ali je još jednom naglasila svoje pitanje o tome u odnosu na šta se ona uspostavlja. „Upadamo u spekulativnu strukturu koja je država umetnosti, i to država birokratizovana do krajnje mere“, zaključila je. Zapitala se da li su NVO samo nova vrsta institucija.

U Sharp thoughts diskusiju, zatim se uključila i publika a razgovor se dalje vodio u pravcu termninoloških razlika između strategije i taktike, kao i oko adekvatnog prevoda za engleski termin advocacy (javno zagovaranje).
Sharp thougts je format javne debate, malady
osimšljen tako da razjasni značenje pojmova oko kojih postoje dileme. Diskusiju vodi dvoje učesnika, healing s unapred pripremljenim, jasnim i preciznim tezama. Pošto ih iznesu u tri kruga izlaganja, učesnici pozivaju i publiku, da se uključi sa svojim pitanjima. Debata traje oko 45 minuta. Ovaj format diskusije osmislila je Ana Vujanović, a na Raškolovanom znanju, isproban je u toku prve letnje škole na Ohridu.

Sharp thougts s pitanjem: Da li nezavisnoj sceni trebaju strategije ili taktike?, vodile su Marijana Cvetković i Jelena Vesić.

U prvoj replici, Marijana Cvetković dala je kratki uvod o razvoju onoga što danas označavamo kao nezavisnu scenu. Govorila je o međusobnom povezivanju alternativnih, umetničkih praksi na prostoru bivše Jugoslavije i antiratnim akcijama koje su ove grupe sprovodile tokom devedesetih godina, u kontekstu bujanja nacionalnih država i nacionalističkih sistema. Nakon toga, govorila je o tome kako su novoformirane nacionalne države iskusile prodor „turbo-kapitalizma“ i tako definisala uslove u kojim funkcionišu nezavisne kulturno-umetničke scene.

Kao prvu važnu strategiju ovih scena, prepoznala je odluku da se njihovi akteri udruže u različite vrste mreža, platformi, kolektiva i plenuma. Kao primere navela je Asocijaciju iz Ljubljane, mrežu Clubture, Nomad dance akademy, Nezavisnu kulturnu scenu Srbije i Drugu scenu, koja je nedavno reorganizovana u formu plenuma. Odluke o udruživanju, za Marijanu Cvetković biloe su strategija opredeljivanja za rad, znanje i udruživanje resursa. „Svim akterima bilo je jasno da ukoliko ostanu da svije umetničke prakse realizuju van konteksta kulturne politike, neće imati dovoljno mogućnosti da ih učine vidljivim“, navela je.

Kao drugu strategiju, izdvojila je strategiju javnog zagovaranja, nastalu iz potrebe da se promene prakse lobiranja, partokratskog i „burazersko-kumskog“ odlučivanja, odomaćene u našim društvima. Navela je da ova strategija predstavlja emancipatorski koncept, koji je potekao upravo sa nezavisne scene.

Kao treću strategiju izdvojila je strategiju samoobrazovanja, navodeći da ova stretgija istovremeno razvija znanje ali i problematizuje njegovu klasifikaciju jer utiče na prpcese vezane za tržište i kapital. Strategiju samoobrazovanja prepoznala je kao značajnu i zato što predstavlja kontrabalans čudnim, obrazovnim praksama koje su se uspostavile na umetničkim univerzitetima, a kako jednu od takvih navela je pojavu „doktoranata u oblasti umetnosti“, izrazivši svoju skeptičnost prema relevantnosti diploma stečenih u ovoj oblasti.

Jelena Vesić odgovorila joj je da kao strategiju prepoznaje delovanje aktera scene u pravcu kulturnih politika. Navela je da onaj ko proizvodi sadržaj (u ovom slučaju: kulturni ili umetnički) brine o okviru produkcije i trudi se da ga menja…. Definisala je kako se nezavisnost  scene odnosi pre svega na državni aparat i zaključila da u odnosu na „kumsko-burazersko“ odlučivanje koje se praktikuje u državnim institucijama kulture, nezavisna scena pokušava da svoje poslovanje postavi u transparentniji okvir.  Skrenula je pažnju na činjenicu da termini strategija i taktika, podrazumevaju set manevara i da je interesantno to što su preuzeti iz militarističkog rečnika.  Navela je da strategija podrazumeva akciju koja treba da traje, i da pred sebe postavi dugogodišnji cilj. Taktičkim delovanjem nazvala je delovanje u okolnostima koje su „ovde i sada“, ali je zatim postavila i svokje ključno pitanje: u odnosu na šta je nezavisna, scena koju označavamo kao nezavisnu? „Sam termin nezavisnost pledira na neku vrstu automije, ali ako smo definisali da ga nezavisna scena ima u odnosu na državni aparat, pitanje je koji aparat kulture određuje naše mišljenje? Da li je on državni ili super –državni aparat?“, pitala je i zatim pojasnila, „Konkretno: da li je to aparat Evropske unije?“ … Nakon što je postavila ovo pitanje, Jelena Vesić iznela je tezu da nezavisna scena čak ni politički nije nezavisna od tog super-državnog aparata. Navela je da EU želi sektor dinamičnih radnika i radnica u kulturi, jer su ekonomični i sposbni da smanje troškove rada masovnih i glomaznih kulturnih institucija. „Dok otvaramo put u smeru nezavisnosti, zapravo srljamo u ralje zavisnosti“, kazala je.

Marijana Cvetković je nezavisnost scene, pokušala da definiše kao želju da se bude nezavisan, a ovu želju objasnila je zamajcem koji akteri ove scene dobijaju iz umetnosti i kulture. Baveći se različitim i autorskim estetikama i praksama, radnici u kulturi imaju potrebu da budu prepoznati kao nezavisni.

To je specifičnost kulture, kao sektora u kom rade. „Kultura“, kazala je Cvetković, „Nikada ne može biti servis za sprovođenje odluka Evropske unije“. Navela je organizacije koje rade u oblasti zaštite ljudskih prava ili životne sredine i uporedila ih sa NVO organizacijama koje se bave umetnošću i kulturom, pa je izvela tezu o tome da se nezavisnost umetničke scene mogo pre odnosi na umetničku želju da se bude nezavisan, nego na faktičku nezavisnost od fondova ili tržišta.

Jelena Vesić je preformulisala ovu tezu, kazavši da je nezavisnost zapravo cilj ove scene, ali je još jednom naglasila svoje pitanje o tome u odnosu na šta se ona uspostavlja. „Upadamo u spekulativnu strukturu koja je država umetnosti, i to država birokratizovana do krajnje mere“, zaključila je. Zapitala se da li su NVO samo nova vrsta institucija.

U Sharp thoughts diskusiju, zatim se uključila i publika a razgovor se dalje vodio u pravcu termninoloških razlika između strategije i taktike, kao i oko adekvatnog prevoda za engleski termin advocacy (javno zagovaranje).

The second day of the regional meeting of the independent scene’s participants, grip
in the period between 1pm-3pm, visit web
was dedicated to presentations of the final works of the working groups that functioned during the first two years of the project.

Terms group presented two works: “Ant-jargon – An Emerging Edition”, viagra buy
through “Open Pressroom” installation, and a DVD edition “Video Glossary of the XX c. Art and Theory”, made by Miško Šuvaković.

Open Pressroom, set up in a corner of Cultural Centre “Magacin”, consisted of a printer, a computer, perforators, a ball of thread, a ball of twine, and a shelf with texts from the publication, printed on coloured paper. All the participants were invited to make a selection of texts, rearrange, stitch and bind them according to their preferences.

The texts and the process of editing, printing and binding were more thoroughly presented by the members of the Terms group: Bojan Đorđev and Elena Veljanovska

The other group members demonstrated the stitching and binding. Bojan Đorđev made sure to draw everyone’s attention to the design of this edition, and to the fact that the design of “Anti-jargon” was the starting point for the design of “Deschooling Classroom Toolbook”.

The shelf was soon surrounded by people, and the designer Katarina Popović, Ljiljana Tasić, Anđela Ćirović, and Milena Bogavac, helped everyone interested in making a bind of texts made through a collective writing process , which was the key part of the self-educational process of the Terms group. Bojan Đorđev also invited the audience to donate their own texts to the Anti-jargon edition, reminding them that all the texts they would like to read or print can be found at the group’s website.

Another activity the group undertook in the course of its work was watching “Video Glossary of the XX c. Art and Theory”, made for Art TV by professor Miško Šuvakovic. The episodes were taken as starting points for group discussions, so the Terms group members, having finished the official project work, decided to continue broadcasting the programme, which they think is a relevant study material for everyone involved in cultural research.

The group members have managed to obtain funding from the Ministry of Culture and thus publish the programme on three DVDs.  Anđela Ćirović spoke more about the project, while Katarina Popović and Bojan Đorđev explained that the programme, which used to belong to Art TV, now belongs to the people. Đorđev promised to make all the episodes available online shortly.

The working group The Cultural Policies of Independent Scenes presented its work “Terminology Map”. Marijana Cvetković and Biljana Dimitrova spoke in front of the group, explaining that the map was created during their cooperation with Re-hallucinating context from Paris.

In the course of their cooperation, the members of The Cultural Policies of Independent Scenes” group members discovered that their group and the group from Paris use the same terminology although the terms, in the two contexts, represent different notions. As an illustration, they explained that the term “independent scene” means something completely different in France from what it represents in the x-Yugoslav context. In France, alternative artistic scene is institutionalised, which made this just one of many differences they have discovered and tried to articulate during their process of self-education.

Cvetković and Dimitrova explained the group’s working process in great details. They talked about their initial ambitions, but also about the part of the plans they managed to see through during last year. A large format of Terminology Map was displayed on one of the “Magacin’s” walls, while everyone interested in having a copy could buy it in a small format which was being sold on the premises.

Marko Đorđević was speaking on behalf of the group “Art and/as politics”. Their work “All the World Is Readymade”. All the Politics is Artificial” is, actually, a collage made from various texts and painted materials, which they have explored, collected, read and discussed during their working process. The unique collage was additionally explained by the subtitle “Notes, Thoughts, Clips, and Tips”, published in the latest issue of the TkH journal, and dedicated to the political aspects of performance. Talking about the group’s collective, self-educational process, ĐorĐevic particularly emphasized the fact that the members of Art and/as Politics are of different formal education, in art history, in theatre, in literature, which had a considerable effect on the group’s working dynamics.

The last work presented in this segment of the regional meeting was “Deschooling Video Classroom”, a video installation realised by the Deschooling Classroom members and Marta Popivoda as the project co-author, within the 22nd Belgrade October Salon.

Marta Popivoda explained that Walking Theory was invited to exhibit a work which would represent a critical view of the exhibition. Her idea was to conduct a series of interviews with the participants at October Salon, but also with the participants of independent scene in Serbia, and to present them at the exhibition in the form of an installation. The project “Deschooling Video Classroom” was open for all the interested participants of Deschooling Classroom, regardless of their working group. Marta Popivoda gave the details about the work and named all the collaborators. After that, she invited everyone to join her in, what is known as Illegal Cinema, where the interview with Rosa Barba, a part of DeschOoling Video Classroom, was screened.

All the presented final works can be found online on this blog, as well as on the working groups’ websites.

http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/digg_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/reddit_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/stumbleupon_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/delicious_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/technorati_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/google_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/myspace_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/facebook_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/twitter_48.png

Category: Announcements, Final Works!

Tagged: , , ,

Leave a Reply

Deschooling Classroom

Deschooling Classroom is a project that addresses the contemporary independent cultural scenes in the region, researching and offering an alternative to the hierarchical models of education in the art and culture. Methodologically, the project moves away from the concepts of individual authorship and expertise, and advocates open collective educational structures where self-organised communities facilitate horizontal production, exchange and distribution of knowledge.