deschooling.classroom(o^o)

Icon

collective self-education in the arts and culture…

BLOG REZIME radne diskusije STANJE STVARI NA NEZAVISNIM SCENAMA

Drugog dana Regionalnog susreta aktera  nezavisne scene vreme od 13 do 15 časova, try
bilo je rezrervisano za predstavljanje završnih radova radnih grupa, emergency
okupljenih tokom prve i druge projektne godine.

Grupa Termini predstavila je dva rada: „Antižargon- izdanje u nastajanju“ kroz instalaciju Otvorena štamparija i DVD izdanje „Video pojmovnik umetnosti i teorije XX veka“ čiji je autor Miško Šuvaković.

Otvorena štamparija  „instalirana“ je u jednom od uglova Kulturnog centra Magacin, a činili su je štampač, kompjuter, perforatori, klupko konca, klupko kanapa kao i polica na kojoj su bili poređani tekstovi iz publikacije, odštampani na raznobojnom papiru. Svi učesnici susreta, pozvani su da odaberu tekstove, rasporede ih, uvežu i ukoriče po svojoj želji.

Više o samim tekstovima, kao i o procesu uređivanja, štampanja i koričenja publikacije po do it yourself principu, govorili su članovi i članice grupe Termini: Bojan Đorđev i Elena Veljanovska.

Ostali članovi grupe, demonstrirali su koričenje i uvezivanje. Bojan Đorđev je posebnu pažnju skrenuo na dizajn ovog izdanja i na to da je dizajn Antižargon publikacije bio polazna tačka za dizajn knjige „Priručnik Raškolovanog znanja“.

Oko police sa tekstovima stvorila se gužva, a dizajnerka Katarina Popović, Ljiljana Tasić, Anđela Ćirović i Milena Bogavac, pomagali su svim zainteresovanim da slože svoje primerke sa tekstovima, nastalim kroz proces kolektivnog pisanja, koji je bio ključan za samoobrazovni rad grupe Termini.  Bojan Đorđev je takođe pozvao okupljene da za izdanje Antižargon doniraju svoje autorske tekstove, a da sve tekstove koje žele da pročitaju ili odštampaju mogu pronaći na web-sajtu ove grupe.

Pored kolektivnog pisanja, grupa Termini se tokom svog rada bavila i gledanjem emisije „Video pojmovnik umetnosti i teorije XX veka“ koju je za televiziju Art snimio profesor Miško Šuvaković. Epizode ove emisije bile su povod za grupne diskusije, pa su članovi grupe Termini, nakon završetka svog zvaničnog rada u projektu, odlučili da nastave rad na izdavanju ove emisije, koju smatraju relevantnim učilom za sve one koji istražuju kulturu.

Članovi i članice grupe uspeli su da dobiju finansijsku podršku Ministarstva kulture, uz čiju pomoć su emisiju izdali na tri DVD-ja. Više o ovom projektu govorila je Anđela Ćirović, a Katarina Popović i Bojan Đorđev dodali su da je emisija nekada bila vlasništvo televizije Art, ali je sada „narodna“. Đorđev je obećao da će sve epizode uskoro biti dostupne i online.

Radna grupa Kulturne politike nezavisnih scena predstavila je svoj rad „Mapa termina“. U ime ove grupe, govorile su Marijana Cvetković i Biljana Dimitrova, objasnivši da je mapa nastala tokom njihovog rada sa grupom Re-haluciniranje konteksta iz Pariza.

Tokom zajedničkog rada sa koleginicama iz Francuske, članice grupe Kulturne politike nezavisnih scena, otkrile su njihova grupa i grupa iz Pariza, koriste istu terminologiju, i ako termini koji u njoj postoje, u ova dva konteksta, ne označavaju iste pojmove. Kao primer navele su pojam „nezavisna scena“  koji u kontekstu Francuske znači nešto sasvim drugačije, nego u kontekstu bivše Jugoslavije. U Francuskoj, alternativna umetnička scena je institucionalizovana, pa je ova razlika bila samo jedna u nizu onih koje su otkrile i pokušale da artikulišu kroz svoj samoobrazovni rad.

Cvetković i Dimitrova detaljno su pričale o procesu rada njihove grupe, ambicijama koje su na početku imale, ali i onom delu planova koje su tokom prethodne godine uspele da ostvare. Mapa termina u velikom formatu, bila je izložena na jednom od zidova Magacina, a svi okupljeni mogli su da pokupe i svoje primerke, odštampane u manjem formatu.

U ime grupe „Umetnost i/kao politika“ govorio je Marko Đorđević koji je na samom početku svog izlaganja kazao kako učesnici regionalnog susreta, nisu mogli da ne zapaze rad njihove grupe, jer je bio vrlo uočljiv, izložen na žutom panou , sa printovima velikog formata.

Njihov rad „Ceo svet je ready- made. Sva politika je artificijelna“ zapravo je kolaž, sačinjen od različitih tekstualnih i likovnih materijala, koje su tokom samoobrazovnog procesa izučavali, prikupljali, čitali i o njima diskutovali. Ovaj specifičan kolaž objasnili su podnaslovom  „Notes, thoughts, clips and tips“ a objavljen je u poslenjem broju časopisa Teorija koja Hoda, posvećenom političnosti performansa. Govorivši o kolektivnom, samoobrazovnom procesu njihove grupe, Đorđević je specijalni akcenat stavio na činjenicu da članovi i članice Umetnosti i/kao politike, imaju formalno obrazovanje iz različitih oblasti, od istorije umetnosti, do teatra i književnosti, što je imalo uticaj na dinamiku rada njihove grupe.

Poslednji rad predstavljen u ovom segmetnu susreta bio je „Deschooling video classroom“, video instalacija koju su članovi Raškolovanog znanja, zajedno sa ko-autorkom projekta Martom Popivodom, realizovali tokom 22. Oktobarskog salona.

Marta Popivoda je prisutnima objasnila da je Teorija koja Hoda pozvana da na Oktobarskom salonu postavi rad koji bi na kritički način reflektovao ovu izložbu. Njena ideja bila je da snime intervjue sa učesnicima Oktobarskog salona, ali i sa akterima nezavisne kulturno-umetničke scene Srbije, i da ih na ovoj izložbi predstave kao video instalaciju. U radu na projektu „Deschooling video classroom“  učestvovali su svi zainteresovani učesnici i učesnice u Raškolovanom znanju, bez obzira na to kojoj samoobrazovnoj grupi pripadaju. Marta Popivoda je iznela detalje o ovom radu i pobrojala imena svih saradnika i saradnica. Okupljene je zatim pozvala da joj se pridruže u sali posetiocima Magacina poznatoj kao Ilegalni bioskop. U Ilegalnom bioskopu, upriličena je projekcija intervjua sa Rosom Barbom, koji je deo Raškolovane video učionice.

Svi završni radovi prikazani ovom prilikom, mogu se pronaći i online, na ovom blogu kao i na sajtovima radnih grupa.

Drugog dana Regionalnog susreta aktera  nezavisne scene vreme od 13 do 15 časova, illness
bilo je rezrervisano za predstavljanje završnih radova radnih grupa, sick okupljenih tokom prve i druge projektne godine.

Grupa Termini predstavila je dva rada: „Antižargon- izdanje u nastajanju“ kroz instalaciju Otvorena štamparija i DVD izdanje „Video pojmovnik umetnosti i teorije XX veka“ čiji je autor Miško Šuvaković.

Otvorena štamparija  „instalirana“ je u jednom od uglova Kulturnog centra Magacin, price
a činili su je štampač, kompjuter, perforatori, klupko konca, klupko kanapa kao i polica na kojoj su bili poređani tekstovi iz publikacije, odštampani na raznobojnom papiru. Svi učesnici susreta, pozvani su da odaberu tekstove, rasporede ih, uvežu i ukoriče po svojoj želji.

Više o samim tekstovima, kao i o procesu uređivanja, štampanja i koričenja publikacije po do it yourself principu, govorili su članovi i članice grupe Termini: Bojan Đorđev i Elena Veljanovska.

Ostali članovi grupe, demonstrirali su koričenje i uvezivanje. Bojan Đorđev je posebnu pažnju skrenuo na dizajn ovog izdanja i na to da je dizajn Antižargon publikacije bio polazna tačka za dizajn knjige „Priručnik Raškolovanog znanja“.

Oko police sa tekstovima stvorila se gužva, a dizajnerka Katarina Popović, Ljiljana Tasić, Anđela Ćirović i Milena Bogavac, pomagali su svim zainteresovanim da slože svoje primerke sa tekstovima, nastalim kroz proces kolektivnog pisanja, koji je bio ključan za samoobrazovni rad grupe Termini.  Bojan Đorđev je takođe pozvao okupljene da za izdanje Antižargon doniraju svoje autorske tekstove, a da sve tekstove koje žele da pročitaju ili odštampaju mogu pronaći na web-sajtu ove grupe.

Pored kolektivnog pisanja, grupa Termini se tokom svog rada bavila i gledanjem emisije „Video pojmovnik umetnosti i teorije XX veka“ koju je za televiziju Art snimio profesor Miško Šuvaković. Epizode ove emisije bile su povod za grupne diskusije, pa su članovi grupe Termini, nakon završetka svog zvaničnog rada u projektu, odlučili da nastave rad na izdavanju ove emisije, koju smatraju relevantnim učilom za sve one koji istražuju kulturu.

Članovi i članice grupe uspeli su da dobiju finansijsku podršku Ministarstva kulture, uz čiju pomoć su emisiju izdali na tri DVD-ja. Više o ovom projektu govorila je Anđela Ćirović, a Katarina Popović i Bojan Đorđev dodali su da je emisija nekada bila vlasništvo televizije Art, ali je sada „narodna“. Đorđev je obećao da će sve epizode uskoro biti dostupne i online.

Radna grupa Kulturne politike nezavisnih scena predstavila je svoj rad „Mapa termina“. U ime ove grupe, govorile su Marijana Cvetković i Biljana Dimitrova, objasnivši da je mapa nastala tokom njihovog rada sa grupom Re-haluciniranje konteksta iz Pariza.

Tokom zajedničkog rada sa koleginicama iz Francuske, članice grupe Kulturne politike nezavisnih scena, otkrile su njihova grupa i grupa iz Pariza, koriste istu terminologiju, i ako termini koji u njoj postoje, u ova dva konteksta, ne označavaju iste pojmove. Kao primer navele su pojam „nezavisna scena“  koji u kontekstu Francuske znači nešto sasvim drugačije, nego u kontekstu bivše Jugoslavije. U Francuskoj, alternativna umetnička scena je institucionalizovana, pa je ova razlika bila samo jedna u nizu onih koje su otkrile i pokušale da artikulišu kroz svoj samoobrazovni rad.

Cvetković i Dimitrova detaljno su pričale o procesu rada njihove grupe, ambicijama koje su na početku imale, ali i onom delu planova koje su tokom prethodne godine uspele da ostvare. Mapa termina u velikom formatu, bila je izložena na jednom od zidova Magacina, a svi okupljeni mogli su da pokupe i svoje primerke, odštampane u manjem formatu.

U ime grupe „Umetnost i/kao politika“ govorio je Marko Đorđević koji je na samom početku svog izlaganja kazao kako učesnici regionalnog susreta, nisu mogli da ne zapaze rad njihove grupe, jer je bio vrlo uočljiv, izložen na žutom panou , sa printovima velikog formata.

Njihov rad „Ceo svet je ready- made. Sva politika je artificijelna“ zapravo je kolaž, sačinjen od različitih tekstualnih i likovnih materijala, koje su tokom samoobrazovnog procesa izučavali, prikupljali, čitali i o njima diskutovali. Ovaj specifičan kolaž objasnili su podnaslovom  „Notes, thoughts, clips and tips“ a objavljen je u poslenjem broju časopisa Teorija koja Hoda, posvećenom političnosti performansa. Govorivši o kolektivnom, samoobrazovnom procesu njihove grupe, Đorđević je specijalni akcenat stavio na činjenicu da članovi i članice Umetnosti i/kao politike, imaju formalno obrazovanje iz različitih oblasti, od istorije umetnosti, do teatra i književnosti, što je imalo uticaj na dinamiku rada njihove grupe.

Poslednji rad predstavljen u ovom segmetnu susreta bio je „Deschooling video classroom“, video instalacija koju su članovi Raškolovanog znanja, zajedno sa ko-autorkom projekta Martom Popivodom, realizovali tokom 22. Oktobarskog salona.

Marta Popivoda je prisutnima objasnila da je Teorija koja Hoda pozvana da na Oktobarskom salonu postavi rad koji bi na kritički način reflektovao ovu izložbu. Njena ideja bila je da snime intervjue sa učesnicima Oktobarskog salona, ali i sa akterima nezavisne kulturno-umetničke scene Srbije, i da ih na ovoj izložbi predstave kao video instalaciju. U radu na projektu „Deschooling video classroom“  učestvovali su svi zainteresovani učesnici i učesnice u Raškolovanom znanju, bez obzira na to kojoj samoobrazovnoj grupi pripadaju. Marta Popivoda je iznela detalje o ovom radu i pobrojala imena svih saradnika i saradnica. Okupljene je zatim pozvala da joj se pridruže u sali posetiocima Magacina poznatoj kao Ilegalni bioskop. U Ilegalnom bioskopu, upriličena je projekcija intervjua sa Rosom Barbom, koji je deo Raškolovane video učionice.

Svi završni radovi prikazani ovom prilikom, mogu se pronaći i online, na ovom blogu kao i na sajtovima radnih grupa.

The second day of the regional meeting of the independent scene’s participants, help
in the period between 1pm-3pm, case
was dedicated to presentations of the final works of the working groups that functioned during the first two years of the project.

Terms group presented two works: “Ant-jargon – An Emerging Edition”, approved
through “Open Pressroom” installation, and a DVD edition “Video Glossary of the XX c. Art and Theory”, made by Miško Šuvaković.

Open Pressroom, set up in a corner of Cultural Centre “Magacin”, consisted of a printer, a computer, perforators, a ball of thread, a ball of twine, and a shelf with texts from the publication, printed on coloured paper. All the participants were invited to make a selection of texts, rearrange, stitch and bind them according to their preferences.

The texts and the process of editing, printing and binding were more thoroughly presented by the members of the Terms group: Bojan Đorđev and Elena Veljanovska

The other group members demonstrated the stitching and binding. Bojan Đorđev made sure to draw everyone’s attention to the design of this edition, and to the fact that the design of “Anti-jargon” was the starting point for the design of “Deschooling Classroom Toolbook”.

The shelf was soon surrounded by people, and the designer Katarina Popović, Ljiljana Tasić, Anđela Ćirović, and Milena Bogavac, helped everyone interested in making a bind of texts made through a collective writing process , which was the key part of the self-educational process of the Terms group. Bojan Đorđev also invited the audience to donate their own texts to the Anti-jargon edition, reminding them that all the texts they would like to read or print can be found at the group’s website.

Another activity the group undertook in the course of its work was watching “Video Glossary of the XX c. Art and Theory”, made for Art TV by professor Miško Šuvakovic. The episodes were taken as starting points for group discussions, so the Terms group members, having finished the official project work, decided to continue broadcasting the programme, which they think is a relevant study material for everyone involved in cultural research.

The group members have managed to obtain funding from the Ministry of Culture and thus publish the programme on three DVDs.  Anđela Ćirović spoke more about the project, while Katarina Popović and Bojan Đorđev explained that the programme, which used to belong to Art TV, now belongs to the people. Đorđev promised to make all the episodes available online shortly.

The working group The Cultural Policies of Independent Scenes presented its work “Terminology Map”. Marijana Cvetković and Biljana Dimitrova spoke in front of the group, explaining that the map was created during their cooperation with Re-hallucinating context from Paris.

In the course of their cooperation, the members of The Cultural Policies of Independent Scenes” group members discovered that their group and the group from Paris use the same terminology although the terms, in the two contexts, represent different notions. As an illustration, they explained that the term “independent scene” means something completely different in France from what it represents in the x-Yugoslav context. In France, alternative artistic scene is institutionalised, which made this just one of many differences they have discovered and tried to articulate during their process of self-education.

Cvetković and Dimitrova explained the group’s working process in great details. They talked about their initial ambitions, but also about the part of the plans they managed to see through during last year. A large format of Terminology Map was displayed on one of the “Magacin’s” walls, while everyone interested in having a copy could buy it in a small format which was being sold on the premises.

Marko Đorđević was speaking on behalf of the group “Art and/as politics”. Their work “All the World Is Readymade”. All the Politics is Artificial” is, actually, a collage made from various texts and painted materials, which they have explored, collected, read and discussed during their working process. The unique collage was additionally explained by the subtitle “Notes, Thoughts, Clips, and Tips”, published in the latest issue of the TkH journal, and dedicated to the political aspects of performance. Talking about the group’s collective, self-educational process, ĐorĐevic particularly emphasized the fact that the members of Art and/as Politics are of different formal education, in art history, in theatre, in literature, which had a considerable effect on the group’s working dynamics.

The last work presented in this segment of the regional meeting was “Deschooling Video Classroom”, a video installation realised by the Deschooling Classroom members and Marta Popivoda as the project co-author, within the 22nd Belgrade October Salon.

Marta Popivoda explained that Walking Theory was invited to exhibit a work which would represent a critical view of the exhibition. Her idea was to conduct a series of interviews with the participants at October Salon, but also with the participants of independent scene in Serbia, and to present them at the exhibition in the form of an installation. The project “Deschooling Video Classroom” was open for all the interested participants of Deschooling Classroom, regardless of their working group. Marta Popivoda gave the details about the work and named all the collaborators. After that, she invited everyone to join her in, what is known as Illegal Cinema, where the interview with Rosa Barba, a part of DeschOoling Video Classroom, was screened.

All the presented final works can be found online on this blog, as well as on the working groups’ websites.

Drugog dana Regionalnog susreta aktera  nezavisne scene vreme od 13 do 15 časova, clinic
bilo je rezrervisano za predstavljanje završnih radova radnih grupa, help okupljenih tokom prve i druge projektne godine.

Grupa Termini predstavila je dva rada: „Antižargon- izdanje u nastajanju“ kroz instalaciju Otvorena štamparija i DVD izdanje „Video pojmovnik umetnosti i teorije XX veka“ čiji je autor Miško Šuvaković.

Otvorena štamparija  „instalirana“ je u jednom od uglova Kulturnog centra Magacin, a činili su je štampač, kompjuter, perforatori, klupko konca, klupko kanapa kao i polica na kojoj su bili poređani tekstovi iz publikacije, odštampani na raznobojnom papiru. Svi učesnici susreta, pozvani su da odaberu tekstove, rasporede ih, uvežu i ukoriče po svojoj želji.

Više o samim tekstovima, kao i o procesu uređivanja, štampanja i koričenja publikacije po do it yourself principu, govorili su članovi i članice grupe Termini: Bojan Đorđev i Elena Veljanovska.

Ostali članovi grupe, demonstrirali su koričenje i uvezivanje. Bojan Đorđev je posebnu pažnju skrenuo na dizajn ovog izdanja i na to da je dizajn Antižargon publikacije bio polazna tačka za dizajn knjige „Priručnik Raškolovanog znanja“.

Oko police sa tekstovima stvorila se gužva, a dizajnerka Katarina Popović, Ljiljana Tasić, Anđela Ćirović i Milena Bogavac, pomagali su svim zainteresovanim da slože svoje primerke sa tekstovima, nastalim kroz proces kolektivnog pisanja, koji je bio ključan za samoobrazovni rad grupe Termini.  Bojan Đorđev je takođe pozvao okupljene da za izdanje Antižargon doniraju svoje autorske tekstove, a da sve tekstove koje žele da pročitaju ili odštampaju mogu pronaći na web-sajtu ove grupe.

Pored kolektivnog pisanja, grupa Termini se tokom svog rada bavila i gledanjem emisije „Video pojmovnik umetnosti i teorije XX veka“ koju je za televiziju Art snimio profesor Miško Šuvaković. Epizode ove emisije bile su povod za grupne diskusije, pa su članovi grupe Termini, nakon završetka svog zvaničnog rada u projektu, odlučili da nastave rad na izdavanju ove emisije, koju smatraju relevantnim učilom za sve one koji istražuju kulturu.

Članovi i članice grupe uspeli su da dobiju finansijsku podršku Ministarstva kulture, uz čiju pomoć su emisiju izdali na tri DVD-ja. Više o ovom projektu govorila je Anđela Ćirović, a Katarina Popović i Bojan Đorđev dodali su da je emisija nekada bila vlasništvo televizije Art, ali je sada „narodna“. Đorđev je obećao da će sve epizode uskoro biti dostupne i online.

Radna grupa Kulturne politike nezavisnih scena predstavila je svoj rad „Mapa termina“. U ime ove grupe, govorile su Marijana Cvetković i Biljana Dimitrova, objasnivši da je mapa nastala tokom njihovog rada sa grupom Re-haluciniranje konteksta iz Pariza.

Tokom zajedničkog rada sa koleginicama iz Francuske, članice grupe Kulturne politike nezavisnih scena, otkrile su njihova grupa i grupa iz Pariza, koriste istu terminologiju, i ako termini koji u njoj postoje, u ova dva konteksta, ne označavaju iste pojmove. Kao primer navele su pojam „nezavisna scena“  koji u kontekstu Francuske znači nešto sasvim drugačije, nego u kontekstu bivše Jugoslavije. U Francuskoj, alternativna umetnička scena je institucionalizovana, pa je ova razlika bila samo jedna u nizu onih koje su otkrile i pokušale da artikulišu kroz svoj samoobrazovni rad.

Cvetković i Dimitrova detaljno su pričale o procesu rada njihove grupe, ambicijama koje su na početku imale, ali i onom delu planova koje su tokom prethodne godine uspele da ostvare. Mapa termina u velikom formatu, bila je izložena na jednom od zidova Magacina, a svi okupljeni mogli su da pokupe i svoje primerke, odštampane u manjem formatu.

U ime grupe „Umetnost i/kao politika“ govorio je Marko Đorđević koji je na samom početku svog izlaganja kazao kako učesnici regionalnog susreta, nisu mogli da ne zapaze rad njihove grupe, jer je bio vrlo uočljiv, izložen na žutom panou , sa printovima velikog formata.

Njihov rad „Ceo svet je ready- made. Sva politika je artificijelna“ zapravo je kolaž, sačinjen od različitih tekstualnih i likovnih materijala, koje su tokom samoobrazovnog procesa izučavali, prikupljali, čitali i o njima diskutovali. Ovaj specifičan kolaž objasnili su podnaslovom  „Notes, thoughts, clips and tips“ a objavljen je u poslenjem broju časopisa Teorija koja Hoda, posvećenom političnosti performansa. Govorivši o kolektivnom, samoobrazovnom procesu njihove grupe, Đorđević je specijalni akcenat stavio na činjenicu da članovi i članice Umetnosti i/kao politike, imaju formalno obrazovanje iz različitih oblasti, od istorije umetnosti, do teatra i književnosti, što je imalo uticaj na dinamiku rada njihove grupe.

Poslednji rad predstavljen u ovom segmetnu susreta bio je „Deschooling video classroom“, video instalacija koju su članovi Raškolovanog znanja, zajedno sa ko-autorkom projekta Martom Popivodom, realizovali tokom 22. Oktobarskog salona.

Marta Popivoda je prisutnima objasnila da je Teorija koja Hoda pozvana da na Oktobarskom salonu postavi rad koji bi na kritički način reflektovao ovu izložbu. Njena ideja bila je da snime intervjue sa učesnicima Oktobarskog salona, ali i sa akterima nezavisne kulturno-umetničke scene Srbije, i da ih na ovoj izložbi predstave kao video instalaciju. U radu na projektu „Deschooling video classroom“  učestvovali su svi zainteresovani učesnici i učesnice u Raškolovanom znanju, bez obzira na to kojoj samoobrazovnoj grupi pripadaju. Marta Popivoda je iznela detalje o ovom radu i pobrojala imena svih saradnika i saradnica. Okupljene je zatim pozvala da joj se pridruže u sali posetiocima Magacina poznatoj kao Ilegalni bioskop. U Ilegalnom bioskopu, upriličena je projekcija intervjua sa Rosom Barbom, koji je deo Raškolovane video učionice.

Svi završni radovi prikazani ovom prilikom, mogu se pronaći i online, na ovom blogu kao i na sajtovima radnih grupa.

Drugog dana Regionalnog susreta aktera  nezavisne scene vreme od 13 do 15 časova, this
bilo je rezrervisano za predstavljanje završnih radova radnih grupa, okupljenih tokom prve i druge projektne godine.

Grupa Termini predstavila je dva rada: „Antižargon- izdanje u nastajanju“ kroz instalaciju Otvorena štamparija i DVD izdanje „Video pojmovnik umetnosti i teorije XX veka“ čiji je autor Miško Šuvaković.

Otvorena štamparija  „instalirana“ je u jednom od uglova Kulturnog centra Magacin, a činili su je štampač, kompjuter, perforatori, klupko konca, klupko kanapa kao i polica na kojoj su bili poređani tekstovi iz publikacije, odštampani na raznobojnom papiru. Svi učesnici susreta, pozvani su da odaberu tekstove, rasporede ih, uvežu i ukoriče po svojoj želji.

Više o samim tekstovima, kao i o procesu uređivanja, štampanja i koričenja publikacije po do it yourself principu, govorili su članovi i članice grupe Termini: Bojan Đorđev i Elena Veljanovska.

Ostali članovi grupe, demonstrirali su koričenje i uvezivanje. Bojan Đorđev je posebnu pažnju skrenuo na dizajn ovog izdanja i na to da je dizajn Antižargon publikacije bio polazna tačka za dizajn knjige „Priručnik Raškolovanog znanja“.

Oko police sa tekstovima stvorila se gužva, a dizajnerka Katarina Popović, Ljiljana Tasić, Anđela Ćirović i Milena Bogavac, pomagali su svim zainteresovanim da slože svoje primerke sa tekstovima, nastalim kroz proces kolektivnog pisanja, koji je bio ključan za samoobrazovni rad grupe Termini.  Bojan Đorđev je takođe pozvao okupljene da za izdanje Antižargon doniraju svoje autorske tekstove, a da sve tekstove koje žele da pročitaju ili odštampaju mogu pronaći na web-sajtu ove grupe.

Pored kolektivnog pisanja, grupa Termini se tokom svog rada bavila i gledanjem emisije „Video pojmovnik umetnosti i teorije XX veka“ koju je za televiziju Art snimio profesor Miško Šuvaković. Epizode ove emisije bile su povod za grupne diskusije, pa su članovi grupe Termini, nakon završetka svog zvaničnog rada u projektu, odlučili da nastave rad na izdavanju ove emisije, koju smatraju relevantnim učilom za sve one koji istražuju kulturu.

Članovi i članice grupe uspeli su da dobiju finansijsku podršku Ministarstva kulture, uz čiju pomoć su emisiju izdali na tri DVD-ja. Više o ovom projektu govorila je Anđela Ćirović, a Katarina Popović i Bojan Đorđev dodali su da je emisija nekada bila vlasništvo televizije Art, ali je sada „narodna“. Đorđev je obećao da će sve epizode uskoro biti dostupne i online.

Radna grupa Kulturne politike nezavisnih scena predstavila je svoj rad „Mapa termina“. U ime ove grupe, govorile su Marijana Cvetković i Biljana Dimitrova, objasnivši da je mapa nastala tokom njihovog rada sa grupom Re-haluciniranje konteksta iz Pariza.

Tokom zajedničkog rada sa koleginicama iz Francuske, članice grupe Kulturne politike nezavisnih scena, otkrile su njihova grupa i grupa iz Pariza, koriste istu terminologiju, i ako termini koji u njoj postoje, u ova dva konteksta, ne označavaju iste pojmove. Kao primer navele su pojam „nezavisna scena“  koji u kontekstu Francuske znači nešto sasvim drugačije, nego u kontekstu bivše Jugoslavije. U Francuskoj, alternativna umetnička scena je institucionalizovana, pa je ova razlika bila samo jedna u nizu onih koje su otkrile i pokušale da artikulišu kroz svoj samoobrazovni rad.

Cvetković i Dimitrova detaljno su pričale o procesu rada njihove grupe, ambicijama koje su na početku imale, ali i onom delu planova koje su tokom prethodne godine uspele da ostvare. Mapa termina u velikom formatu, bila je izložena na jednom od zidova Magacina, a svi okupljeni mogli su da pokupe i svoje primerke, odštampane u manjem formatu.

U ime grupe „Umetnost i/kao politika“ govorio je Marko Đorđević koji je na samom početku svog izlaganja kazao kako učesnici regionalnog susreta, nisu mogli da ne zapaze rad njihove grupe, jer je bio vrlo uočljiv, izložen na žutom panou , sa printovima velikog formata.

Njihov rad „Ceo svet je ready- made. Sva politika je artificijelna“ zapravo je kolaž, sačinjen od različitih tekstualnih i likovnih materijala, koje su tokom samoobrazovnog procesa izučavali, prikupljali, čitali i o njima diskutovali. Ovaj specifičan kolaž objasnili su podnaslovom  „Notes, thoughts, clips and tips“ a objavljen je u poslenjem broju časopisa Teorija koja Hoda, posvećenom političnosti performansa. Govorivši o kolektivnom, samoobrazovnom procesu njihove grupe, Đorđević je specijalni akcenat stavio na činjenicu da članovi i članice Umetnosti i/kao politike, imaju formalno obrazovanje iz različitih oblasti, od istorije umetnosti, do teatra i književnosti, što je imalo uticaj na dinamiku rada njihove grupe.

Poslednji rad predstavljen u ovom segmetnu susreta bio je „Deschooling video classroom“, video instalacija koju su članovi Raškolovanog znanja, zajedno sa ko-autorkom projekta Martom Popivodom, realizovali tokom 22. Oktobarskog salona.

Marta Popivoda je prisutnima objasnila da je Teorija koja Hoda pozvana da na Oktobarskom salonu postavi rad koji bi na kritički način reflektovao ovu izložbu. Njena ideja bila je da snime intervjue sa učesnicima Oktobarskog salona, ali i sa akterima nezavisne kulturno-umetničke scene Srbije, i da ih na ovoj izložbi predstave kao video instalaciju. U radu na projektu „Deschooling video classroom“  učestvovali su svi zainteresovani učesnici i učesnice u Raškolovanom znanju, bez obzira na to kojoj samoobrazovnoj grupi pripadaju. Marta Popivoda je iznela detalje o ovom radu i pobrojala imena svih saradnika i saradnica. Okupljene je zatim pozvala da joj se pridruže u sali posetiocima Magacina poznatoj kao Ilegalni bioskop. U Ilegalnom bioskopu, upriličena je projekcija intervjua sa Rosom Barbom, koji je deo Raškolovane video učionice.

Svi završni radovi prikazani ovom prilikom, mogu se pronaći i online, na ovom blogu kao i na sajtovima radnih grupa.

Poslednja diskusija uokviru Regionalnog susreta aktera nezavisnih kulturno-umetničkih scena, drug
nazvana je Update sastanak ili Stanje stvari na nezavisnim scenama. Diskusiju su zajednički moderirale autorke projekta Raškolovano znanje (Iskra Gešoska, Ana Vujanović, Marta Popivoda) a za reč se javila većina učesnika/ca  u Susretu. Tokom uvodnog izlaganja Vujanović i Gešoska objasnile su da je ova diskusija radna i kako služi tome da se svi prisutni informišu o radu svojih kolega i koleginica, posebno onih o čijim scenama i kontekstima iz kojih dolaze, nije bilo reči na prethodnim, zvaničnim debatama.

Za reč su se javile Amila Puzić i Anja Bogojević , koje su prisutne u nekoliko rečenica obavestile o stanju na nezavisnim kulturno-umetničkim scenama u Bosni i Hercegovini. Anja Bogojević govorila je o organizaciji Abart, koja radi u okviru Kulturnog centra Abrašević, u Mostaru. Napomenula je kako ovaj kulturni centar predstavlja jedinstvenu organizaciju u BIH jer ne poseduje hijerarhiju. „On se sastoji od nekoliko različitih organizacija, koje deluju unutar Abraševića, kao unutar krovne organizacije. To je jedini prostor u Mostaru, koji pripada NVO sektoru odnosno nezavisnim inicijativama. Nehijerarhijski način na koji je vođen, iz našeg iskustva, čini ovaj prostor heterotopijskim. Heterotopijsko, po Fukou, podrazumeva međusituaciju, prostor koji nije ni ovde ni tamo. U kontekstu Mostara to je značajno, jer je Mostar još uvek podeljen grad.  Abrašević se ipak nalazi u oba dela grada i u njega dolaze ljudi svih nacionalnosti. To što mi tamo radimo, pokušaj je da se uvede jedan potpuno novi diskurs.  On podrazumeva priču o umjetnosti i strategijama djelovanja buntom u javnom prostoru. Dosta sarađujemo sa kolegama iz Hrvatske i pokušavamo raspraviti šta su strategije umjetnosti u javnom prostoru, na osnovu regionalnih iskustava.“ … Na kraju svog izlaganja dodala je da se u kontekstu BIH teško može govoriti o nezavisnoj sceni. „Kada pričate o stvaranju svoje scene, u Beogradu pominjete devedesete, a devedesetih je u Bosni bila potpuno drugačija situacija. Čak i sedamdesetih, ovdje su postojali umjetnici koji su se okupljali u SKC-u i zatim odlazili iz njega. U Sarajevu, tog vremena, mladi umjetnici su se još uvek borili da u instituciju uđu.“  … Polazeći od tih činjenica, dodala je da Abart svoje projekte radi na mikro planu, i da im je važno uključivanje studenata sa Akademija i  lokalne zajednice. Kao osnovni cilj svog rada definisala je pokušaj za ispisivanje alternativne istorije tog grada. „Kad kažem altrenativne“, rekla je, „Mislim na istoriju koja nije etno-nacionalna.“

Njena koleginica, Amila Puzić izlaganje je počela od situacije sa institucijama kulture u Sarajevu. Navela je da ih ima sedam, a da je od tih sedam čak šest institucija ove godine „stavilo ključ u bravu, jer nemaju primarne uvjete da pokazuju svoj rad“.  U takvim okolnostima, primetila je da aktivizam i nezavisna scena mogu da preuzmu sve, ali je izrazila svojb strah od toga da bi takva vrsta preuzimanja bila tehničke prirode. „Lako bismo okupirali te institucije. Uletimo tamo i budemo tamo, ali bez neke nadogradnje i bez jasnog znanja o tome kakvu poziciju mi treba da zauzmemo, sam čin okupiranja nema mnogo smisla.  Naša pozicija je specifična jer državne institucije, koje bi trebalo da budu paradigma protiv koje se nezavisna scena bori, nemaju između sebe ni minimum solidarnosti.“

Anja i Amila su zajednički skrenule pažnju i na estetske kriterijume koje prepoznaju u dominantnom kulturnom modelu BIH i izrazile svoje neslaganje sa umetnicima koji još uvek zauzimaju poziciju žrtve. „Već godinama, na snazi je autoviktimizacija i najčešće teme svake umjetnosti su trauma i žrtva. Mi ne želimo da budemo profesionalne narikače! Takođe, ne bismo ni da se bavimo nasilnim pomirenjem. Mostar je podjeljen grad, ali mi polazimo od činjenice da je svaki grad podjeljen na svoj način. Mi se, pod tim uslovima, bavimo umjetnošću i trudimo se da iz tog iskustva podjeljenosti učimo.“

Reč su potom uzeli Dren Berishaj i Tanita Zhubi, iz organizacije Stacion, Priština. Svoje izlaganje Dren Berishaj počeo je ni malo optimističkom konstatacijom: „There is no scene! We are the only organization which deals with politics and arts.“ Objasnio je da se Stacion kao organizacija bavi političnom umetnošću i društveno relevantnim temama, a da je za kosovsko društvo to još uvek pristup koji je u velikoj meri šokantan. Situacija nije mnogo bolja ni u njihovom odnosu s donatorima, jer se smatra da umetnost na Kosovu ne bi trebalo da se bavi politikom, to jest da umetnici nemaju prava da kritikuju društvo. Najavio je da Stacion trenutno radi na izdavanju edicije koju čini sedam knjiga o savremenoj umetnosti, u kojima će promovisati i lokalne autore.

Tanita Zhubi se nadovezala na prepričana iskustva koleginica iz Bosne i Hercegovine, i kazala da je i na Kosovu ratne teme dominiraju kulturnom i umetničkom produkcijom. Kroz taj proces, umetnici se bave reviktimizacijom ali, naglasila je: „In Stacion, we are doing somethnig else.“ Dren Berishaj je tvrdnju Tanite Zubai pojasnio, kazavši da je umetnost na Kosovu determinisana nacionalizmom, ali i provincijalnim duhom. Duhovito je primetio kako je predstava koja se najčešće igra na repertoaru njihovog Narodnog pozorišta – komemoracija za junake iz OVK, jer je ovaj vid događaja mnogo zastupljeniji od bilo koje umetničke produkcije ili pozorišnih komada. Naglasio je da im je u takvom prostoru veoma teško da održe duh slobodnog prostora i slobode umetnosti.

Naveo je kako je njihova organizacija u oktobru, prošle godine inicirala okupljanje nazavisne scene, koje su zamislili kao početak lobiranja za zajedničke interese. Ipak, dodao je da je taj proces veoma spor i da se još uvek dogovaraju oko moguće platforme koja bi bila prihvatljiva za sve aktere i organizacije koje se prepoznaju kao nezavisne. Kao generalni problem, naveo je činjenicu da ove organizacije nisu dovoljno vidljive, a primer kojim je objasnio svoju tezu bila je pres konferencija koju je njihova organizacija upriličila kako bi najavila svoje godišnje aktivnosti, a na kojoj se nije pojavio ni jedan novinar.

Situaciju na novosadskoj sceni, pokušala je da rezimira Gordana Nikolić iz Centra za nove medije Napon. Na samom početku rekla je kako se njena pozicija može posmatrati kao pozicija „duplog agenta“:  mada je s Krijstijanom Lukićem osnovala Napon, ubrzo se desilo da su se oboje zaposlili u Muzeju savremene umetnosti, pa su se našli u čudnoj i hibridnoj poziciji, zbog koje ih akteri nezavisne scene ponekad i kritikuju. Ipak, navela je da „Psihologija stalne plate u ustanovi na budžetu, nije nešto što ti garantuje sigurnost. I te pozicije su prekarne. Ti kao pojedinac , pokušavaš da realizuješ svoje projekte u uslovima institucije koji su potpuna anarhija. Ništa ti ne ide jer nema sredstava i tako se dešavalo iz godine u godinu. Nismo mogli da izguramo projekte, a svoje lične kredite smo trošili jer smo se povezivali sa ljudima s NGO scene i pokušavali da ih uvučemo u priču, koja nam nikako nije uspevala.  Rad na nezavisnoj sceni, za nas je ostao prilika da realizujemo sve ono što nismo mogli kroz platformu muzeja.“

Govorivši više o nezavisnoj sceni u Novom Sadu, počela je od velikih festivala i „mastodnonta“ kakav je Egzit, zatim o povezanosti ovih institucijama sa vladajućom elitom. Navela je kako je ogroman problem to što se novac iz gradskog budžeta sliva u te kanale pa za kognitivnu i kulturnu produkciju ne ostaje ništa. Da bi ilustrovala svoju tezu, navela je da Novi Sad nema ni jednu gradsku galeriju.

U nastavku izlaganja, govorila je o Društvenom centru, odnosno o velikom broju organizacija, koje su se krajem decembra okupile oko inicijative za skvotiranje prostora kasarne poznate kao Maršalka. Pomoćni objekti kasarne, pretvoreni su u Društveni centar, ali je ovo trajalo samo tokom tri (praznične) nedelje, nakon čega su aktivnisti/kinje, kulturni radnici/ce izbačeni na ulicu.

„Problem sa tom anegdotom bio je to što nismo imali kulturni front, već su tu učestvovale najrazličitije organizacije, od sporta, ekologije, zaštite prava… To je bila pametna ideja, jer je takav front imao potencijal… Ipak, tokom tri nedelje Društvenog centra bilo je dovoljno vremena da svi demonstriraju svoje programe, politike i ideje.  Tada se videlo da  politička teza oko koje je trebalo da se homogenizujemo, nije bila dovoljno jasna.  Ostala je rasuta i nije se pretvorila u jasno artikulisan stejtment.“ … Da bi objasnila šta time misli navela je da se prvog dana po upadanju u kasarnu, preko razglasa čula pesma „Suada“ grupe Plavi orkestar. „Može se tu nastupati sa pozicije kultur-fašizma, ali jasno je da je u pitanju jedna vašarska stvar koja je glatko prošla unutar tog programa. Nije mi jasno“, izjavila je, „Kako neko može da se poistoveti sa takvom muzikom, ako istovremeno sprovodi radikalnu političku agendu koja se tiče demilitarizacije društva.“

U razgovor o novosadskoj nezavisnoj sceni, zatim se uključio i Saša Asentić iz organizacije Per.Art,  koji je izjavio: „Od Suade do roštiljijade, na našoj sceni se od devedesetih godina, ponavljaju iste priče.“

Kao glavni problem Asentić je izdvojio činjenicu da su mnogi akteri nezavisne scene postali prilično korumpirani, pa im je zbog zajedničke prošlosti i svega što jedni o drugima znaju, zapravo veoma teško da se udruže. Dodao je i to da ne želi da bude „novosadska profesionalna narikača“, ali da u kontekstu svega rečenog, želi da kaže da se njegova organizacija, trenutno bavi fenomenom umetnika koji  napuštaju scenu i odlaze. „Ne vraćaju se“, kazao je, „A ne bivaju ni pozvani“.

Najavio je susret aktera koji su otišli iz zemlje,  u organizaciji Per.Art.  To će se odigrati početkom juna, a  naslov ovog događaja je  Odliv scene.

Za to kako organizacija Per.Art ostaje nezIsna na tako struktuiranoj sceni, kazao je da devedesetih godina oni nisu bili organizacija, ali su bili pojedinci u ranim dvadesetim koji su pripadali sceni u formiranju. Kada se povukao Soros bilo im jasno ta neka scena nastavlja putem na kom se svi nadaju da će biti u većoj milosti nove vlasti. „ Nama je bilo jasno da je to jedna problematična stvar“, rekao je i dodao kako su shatili da je njihov cilj da na neki način uđu u institucije. „ Ali ne da se tamo zaposliš, nego da budeš neko ko dolazi spolja,  ali sa institucijama sarađuješ… U per.artu bilo nam je stalo do toga da radimo u ozbiljnijim uslovima i tako smo počeli da sarađujemo Srpskim narodnim pozorištem,  iz hibridne pozicije. Nakon 10 godina saradnje sa SNP-om  i njihovim Forumom za novi ples, uspeli smo da realizujemo mnoge programe. Sada  smo uspeli i da s njima postignemo zvanični dogovor. Potpisali smo ugovor o petogodišnjoj saradnji, kojim sve što već deset godina radimo s njima, postavlja na zvaničniji nivo. Istovremeno, mi smo zadržali svoj status nezavisnog aktera.“

Kao veliki problem izdvojio je to što u Novom Sadu postoji baletska škola sa odsekom za savremeni ples, ali da ona obrazuje nezaposlene ljude, jer sama scena nije sposobna da ih angažuje. Mnogi učesnici diskusije složili su se sa Asetićem i naveli da je takav slučaj i sa mladima koji se obrazuju u drugim kulturnim branšama.

Nakon svega rečenog, Ana Vujanović poželela je da izrazi svoj komentar na to što se tokom ovakvih diskusija često preterano glorifikuju zagrebačka i ljubljanska scena. Navela je da ih veoma poštuje, ali da treba imati u vidu kako beogradski, novosadski ili neki drugi kontekst, nisu na isti način društveno i politički određeni kao Zagreba ili Ljubljana. „Nezavisna scena je margina margine“, kazala je, „Mi smo na margini kulture i umetnosti, koje su već na margini u društvu.“ Primetila je da su Slovenija i Hrvatska mnogo ranije krenule putem neoliberalnog kapitalizma i demokratije, pa se tako i ranije otvorio put za nezavisnu scenu. Kao primer je navela slovenačku plesnu scenu, za koju je bilo presudno to što je jeftina, i ekonomski lako održiva, ali da je važno kako i pored toga nije izgubila svoju važnu, društvenu ulogu.

Vujanović je podsetila na izlaganje Gordane Nikolić koja je govorila o svojoj poziciji „duplog agenta“ na nezavisnoj ili institucionalnoj sceni.  „One se ne mogu izjednačavati. Morali bi da osvestimo šta je društveni ulog rada na nezavisnoj, a šta na institucionalnoj sceni, jer na nivou društvene topologije, mi nemamo ista mesta, funkcije i cilj.“  … Objasnila je kako su beogradska pozorišta ove sezone stavljena „na hladni pogon“ i kolegama opisala da to znači nedostatak sredstava za nove produkcije. Zaključila je da u toj situaciji, pozorišta zaista imaju dobar razlog da se zajednički pobune, jer svi dele isti problem. Istakla je da ni do kakve pobune nije došlo, jer su direktori institucija postavljeni partijskom direktivom. Njihov zadatak nije tu da bi branili interese pozorišta i onih koji u pozorištu rade, već interese partije koja ih je dovela na odlučujuće pozicije. „U tom smislu, rad na nezavisnoj sceni znači da si se sam osnovao. Niko ti neće politički postavlti direktora, koji će ćutati kada se nešto ovakvo desi. Sam braniš svoje interese, to ti daje poziciju nezavisnosti a ona podrazumeva veći potencijal za duštvenu kritiku.“

Nakon kraće rasprave, za reč se javila Biljana Dmitrova (FRIK festival, Skopje). Duhovito je uporedila Update sastanak sa grupnom terapijom. Najavila je da joj se nameće jedna kritika, a odnosi se na to što se malo govori o demitologizaciji nezavisne scene.  „Kultura je produkt podele rada.“, kazala je, „Da li mi kulturu shvatamo kao rad ili kao način života? Šta mi tu tražimo? Institucionalizaciju kulture preko deinstitucionalizacije?  I koja je naša uloga u društvu?“  Ocenila je da nezavisna scena nedovoljno komunicira sa društvom, u širem smislu. Zapitala se da li akteri scene misle o tome kome je ta scena potrebna, ili uobražavaju da su bitni. „ Već tri dana ovde govorimo o svojoj lošoj poziciji i tome kako nam fale uslovi za rad, a svi smo obrazovani, dobro obučeni, nikom nije hladno i niko nije gladan. Dodala je da narod ima mnogo veće probleme, na šta joj je Ana Vujanović prigovorila zbog naivističke i aistorijske ideje naroda.  „I mi smo narod“, bila je njena teza. Kulturne potrebe naroda nisu samo one koje se pokazuju na primitivnim događajima.  U delu rasprave koji je usledio više se puta pominje termin „roštilj“ čije se značenje, među učesnicima diskusije, uspostavilo na nivou metafore za primitivizam i banalizaciju kulture.

U debatu se uključio Dren Berishaj, koga je izlaganje Biljane Dmitrove pokrenulo da se zapita o cilju nezavisne scene. Ukoliko je scena nezavisna, znači da ona ima potencijal da zadire u clashing points neoliberalnog kapitalizma. „Ali,“ primetio je, „Scena se nekad ponaša toliko incestuozno, da postaje elitistička, a to je upravo ideal kapitalizma. Umetnost nije nešto što dolazi sa Marsa. Nije stvar u tome da radimo svoje kul projekte, da zatim zovemo svoje kul prijatelje na kul konferencije, na kojima ćemo jedni drugima reći koliko smo kul.“  … Većina aktera se složila sa njim, a rasprava je dobila drugi tok kada je Marta Popivoda zamolila okupljene da se vratie na opis fragmentacije novosadske scene i osnovne probleme koji su tu nastali.  Baveći se udruživanjem i nemogućnošću udruživanja u odbrani zajedničkih ciljeva,  govorila je o razlici između Druge scene naspram umrežavanja kakvo je ponudio NKSS. Referisala se na jučerašnju o Nezavisnoj kulturnoj sceni Srbije i nezavisnoj sceni, kao takvoj. Istakla je kako je važno da se ova dva pojma ne izjednačavaju.

Marti Popivodi je replicirala Marijana Cvetković (STANICA, Beograd) koja je izrazila svoje čuđenje činjenicom da na ovom susretu ne učestvuje više članova NKSS. Iznela je fakte o tome da je Druga scena inicirana 2005. godine, od strane grupe organizacija koje su rešile da na osnovu sličnih pozicija na tadašnjoj sceni,  pokrenu zajedničke akcije kojim bi se prisustvo i uslovi za rad organizacija popravili. Cilj je bio i da se stupi u kontakt sa donosicima odluka kako bi se rešili osnovni problemi.  „S pokušajem definisanja ideološko pplitičko- umetničko kulturološkog identiteta“, kazala je Cvetković, „ Prvi uslov je bio pregovaranje za prostor. Tako je dobijen Magacin. Ali, sama Druga scena je prošla kroz velika iskušenja i preblem razvoja. Na kraju, jedan od ključnih momenata u njenom razvoju bila inicijativa koja se desila na nivou čitave države. To je bila inicijativa za formiranje NKSS. NKSS je trebalo da bude mreža koja računa na brojnost članica, na pokrivenost čitave zemlje, sa idejom da se kroz brojnost i vidljivost deluje na kulturne politike, na nacionalnom i velikim nivoima. Da se odvoje od javnih prostora, prostori u kojima će organizacije da razvijaju programe i da lakše komunicoiraju sa lokalnim sredinama.“

Marta Popivoda joj je replicirala da je udruživanje na Drugoj sceni bilo taktičke prirode, jer je ono poed kulturnih radnika/ca uključivalo i aktiviste, i kako u Drugoj sceni nisu samo grupe već i pojedinci tj pojedinke.  Napomenula je da je NKSS inicijativa nastala strateški, a Druga scena po principu ličnog udruživanja.

Marijana Cvetković je u svom daljem izlaganju precizirala kako su članovi Druge scene imali potrebu da se repozicioniraju i da ponovo promisle svoju ulogu kroz procese koji su inicirani kroz platformu NKSS-a. Tako se došlo do odluke da je Druga scena Plenum organizacija koje su prihvatile određena načela, i koja deluju taktički. Neće se angažovati u dugoročnim procesima, već će da reaguju u specifičnim situacijama u kojom javno dobro i interesi bivaju ugroženi.

Ovde se za reč javila Jelena Vesić koja je naglasila da u temi o kojoj se razgovara prepoznaje više problema, ali se svi oni svode na politiku. „Najvažnije je,“ kazala je, „ Da se vidi šta je ta politika jer nezavisnost može da se misli samo iz neke vrste politike. Inače je to zavisnost. Da li je naša politika kritika nacionalnog mišljenja i neoliberalnog kapirtalizma?  Imamo publikaciju koja se zove Exit Europe. Da li je to naš cilj? Uključivanje u Evropske tokove?“ pitala je.

Primetila je da se akteri nezavisne scene u Srbiji suočavaju s problemom nevidljivosti u lokalu, ali je zatim pitala i ko su internacionalno najzastupljeniji „predstavnici naše lokalnosti“. Pozvala se na činjenicu da veći deo produkcija s nezavisne scene, uspeva da ostvari uspehe i uticaj van okvira naše zemlje, ali se i na tu činjenicu osvrnula kritički. „Ako je to što radimo ovde nevidljivo, a prodajemo ga negde drugde, nije li to baš u duhu neoliberalnog kapitalizma?“ … Nakon izlaganja o tome da je problem scene u njenoj inertnosti  i neagresivnosti, zaključila je: „Nismo postigli ništa s tim što smo napisali nekoliko saopštenja!“

Inertnost kao problem Druge scene, prepoznala je i Marijana Cvetković ilustrovavši tu tezu pričom o pozivu grupama iz ove mreže da predlože kakve bi programe realizovale u Magacinu. Poziv je ostao bez odgovora u čemu Cvetković vidi „vrhunski dokaz inertnosti“.  Jelena Vesić se složila, zapitavši prisutne na koji način treba delovati, ako se nalazimo u polju potpune društvene disperzije?

O ovome je vođena rasprava, i mnogo učesnika i učesnica susreta, iznelo je svoja mišljenja i uporedilo iskustva svojih scena, sa scenom u Srbiji. Nakon sat vremena, diskusija je okončana, a njom je zatvoren i oficijalni deo regionalnog susreta aktera nezavisnih kulturno-umetničkih scena, povodom završetka projekta Raškolovano znanje.

http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/digg_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/reddit_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/stumbleupon_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/delicious_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/technorati_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/google_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/myspace_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/facebook_48.png http://www.deschoolingclassroom.tkh-generator.net/wp-content/plugins/sociofluid/images/twitter_48.png

Category: Announcements, Lectures Archive

Tagged:

Leave a Reply

Deschooling Classroom

Deschooling Classroom is a project that addresses the contemporary independent cultural scenes in the region, researching and offering an alternative to the hierarchical models of education in the art and culture. Methodologically, the project moves away from the concepts of individual authorship and expertise, and advocates open collective educational structures where self-organised communities facilitate horizontal production, exchange and distribution of knowledge.